Polis…
Sadece iki hece.
Ama o iki hecenin içine, bir ömür sığar. Uykusuz geceler, yarım kalmış bayram sofraları, çocuk sesine hasret kalmış evler, sessizce yutulan korkular sığar. Terörün gölgesinde, kavganın tam ortasında, enkazın altında, yangının alevinde, kaçakçılığın karanlık dehlizlerinde… Devletin vakarını, milletin huzurunu omuzlarında taşıyan adsız kahramanlardır onlar.
Üniformasıyla bir çocuğun gözünde güven, bir annenin duasında umut, bir milletin vicdanında sığınaktır polis. Belindeki silah bir güç değil, bir sorumluluktur. Çünkü o silah, her zaman tetiğe değil, önce vicdana bağlıdır. Bu yüzden onların yükü ağırdır. Resmî ve dinî bayramlarda herkes sevdikleriyleyken, onlar görev başındadır. Gerekirse gazi olmayı, gerekirse şehit düşmeyi bilerek çıkarlar göreve.
Ama ne yazık ki bu tarifsiz fedakârlığın karşılığı her zaman omuzladıkları sorumlulukla denk düşmez. En acı tablo ise, müdahale etmeleri gereken kritik bir anda; “Ya bana bir şey olursa, ya arkamda kalanlar?” endişesiyle hukuki ve vicdani yalnızlık yaşayan o onurlu polislerin dramıdır.
Ve sonra…
O “şanslı” denilen an gelir: Emeklilik.
Bir zamanlar hayatlarını ortaya koyan o vefakâr kahramanlar, sanki bir anda görünmez olurlar. Telefonlar susar, ziyaretler seyrekleşir. Omuz omuza verilen mücadeleler, sadece kendi zihinlerinde yankılanan hatıralara dönüşür. Toplum çabuk unutur; vefa ise sessizce incinir.
İşte tam bu noktada, vefanın ölmesine izin vermeyen bir duruş çıkar karşımıza. Bir makamdan değil, bir yürekten yükselen örnek bir liderlik…
Şanlıurfa İl Emniyet Müdürü Sayın Atilla Aksoy.
Göreve başladığı ilk günden itibaren yalnızca bir idareci değil; bir ağabey, bir meslektaş, bir gönül insanı olduğunu hissettiren Sayın Aksoy, emekli polisleri hatırlamayı bir nezaket değil, bir vicdan borcu saydı. Unutulmuşluk hissine karşı, samimiyetle örülmüş bir vefa köprüsü kurdu. Bir telefonla, bir ziyaretle, bir el sıkışıyla…
Ve o anlamlı buluşmada; Kur’an-ı Kerim okunarak, vatan uğruna canlarını feda eden tüm şehitlerimiz rahmetle, minnetle ve dualarla yâd edildi. Okunan her ayet, bu kutsal mesleğin bedelini ve onurunu bir kez daha hatırlattı; salona derin bir huşû, güçlü bir kardeşlik duygusu hâkim oldu.
Ardından düzenlenen o anlamlı yemekli programda, salonda sadece emekli polisler yoktu; fedakârlık, onur ve yılların biriktirdiği kardeşlik vardı. Sayın Aksoy’un kürsüden yükselen sesi, sadece kulaklara değil, kalplere dokundu:
“Abilerim, ablalarım… Sizler asla emekli olmadınız. Bizler, sizlerin bıraktığı o kutsal emaneti omuzlarımızda taşıyor, sizlerin ışığıyla yol yürüyoruz.”
O an, konuşan sadece bir Emniyet Müdürü değildi. Aynı acıyı bilen bir meslektaş, aynı duayı eden bir evlat, yaşayan bir Vefa Abidesiydi. Sayın Aksoy, yalnızca kapıları değil, kalpleri de açtı.
Şanlıurfa İl Emniyet Müdürü Sayın Atilla Aksoy, yalnızca bir ilde değil, tüm Emniyet Teşkilatı için liderliğin nasıl bir vicdan işi olduğunu gösterdi. Vefanın bir görev değil, bir insanlık meselesi olduğunu hatırlattı. Bu anlamlı duruşun, bu güzel örneğin tüm Türkiye’ye yayılması, bu kutsal mesleğe yıllarını vermiş herkesin ortak temennisidir.
Başta Sayın Atilla Aksoy olmak üzere, bu manevi zenginliğe katkı sunan herkese sonsuz teşekkürler. Çünkü onlar, bir kahramanlar ordusunun unutulmasına izin vermeyerek bize çok kıymetli bir duyguyu yeniden hatırlattılar:
Vefa.
Ve bilinmelidir ki; bu miras, daima onurla taşınacaktır.
Sayın Şanlıurfa il emniyet müdürü Atilla Paksoy’u tebrik ediyorum. Darısı diğer illerin başına.