Bayramda Ne Almalı?
Bir ustada sormuşlar:
“Bayrama ne alalım?”
Cevap, ne bir vitrin süsüydü ne de pahalı bir hediye…
Cahit Zarifoğlu’nun dizelerinde saklıydı:
“Birkaç pîr-i fâniden gönül,
Birkaç çocuktan gülücük,
Alabilirsen birkaç fakirden de dua al…”
İşte asıl bayram alışverişi buydu.
Bugün çarşılara baktığımızda poşetler dolu, eller dolu…
Ama gönüller ne kadar dolu?
Kapılar çalınıyor mu, yoksa sadece telefonlar mı çalıyor?
Bir yaşlının elini tutup halini soran kaç kişi kaldı?
Bir çocuğun başını okşayıp yüzünde tebessüm bırakan kaç yürek var?
Arefe günü geldiğinde insan kendine sormalı:
Ben bu bayram ne aldım?
Yeni bir gömlek mi?
Yoksa bir garibin duasını mı?
Belki de en zor olanı bu…
Çünkü gönül almak, para vermekten daha ağır bir sorumluluktur.
Bir yetimin kalbine dokunmak, bir fakirin duasını almak, bir yaşlının hayır duasına mazhar olmak…
Bunlar market raflarında satılmaz.
Şimdi dönüp kendimize bakalım:
Bu arefede kaçımız bir kapı çaldı?
Kaçımız bir gönle dokundu?
Kaçımız sadece kendimiz için değil, başkası için de bir şey yaptı?
Galiba işimiz zor…
Ama hâlâ geç değil.
Bir selam, bir ziyaret, bir küçük yardım…
Belki de bir insanın bayramını bayram yapmaya yeter.
Unutmayalım:
Bayram, alınanlarla değil; alınan gönüllerle büyür.
TINGADER Mersin
Ahmet Dara kaleminden
