DERVİŞİN KAŞIKLARI HİKAYESİNDEN
Dervişin birine bir gün sormuşlar:
- Sevgi demişler
sadece sevginin sözünü edenlerle, sevgiyi yaşayanlar arasında ki fark nedir?
Size farkı göstereyim demiş derviş
Önce sevgisi dilinde olanları çağırarak onlara sofra hazırlamış.
Gelenler sofrada yerlerini almışlar. Tabaklar da sıcak çorbalar gelmiş ve derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar da gelmiş sofraya.
Ama dervişin şartı varmış
Demiş ki;
- Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.
Tamam demişler çorbalarını içmeyi denemişler.
Fakat kaşıkların sapları bir metre uzunluğunda olduğundan sıcak çorbayı döküp saçmışlar. Hem de kendilerini yakmışlar. Ağızlarına bir damla çorba götürememişler.
En sonunda sofradan aç kalkmışlar.
Daha sonra derviş, bu sefer sevgiyi gerçekten bilenleri sevgiyi içinde yaşayanları yemeğe çağırmış.
Aydınlık yüzlü, gözleri sevgi dolu gülümseyen insanlar gelmiş sofraya oturmuşlar.
Derviş onlara da aynı şartı dile getirmiş.
Sofradaki sevgi dolu insanlar her biri uzun kaşığını çorbaya daldırmış, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak çorbaları içmişler. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve sofradan afiyetle kalkmışlar.
Derviş sevgiyi gerçekten yaşayanların farkını soranlara;
- İşte! Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür de doymayı düşünürse o aç kalacaktır. Ve kim kardeşini düşünür de doyurur ise o da kardeşi tarafından doyurulacaktır. Hayat sofrasında her zaman alan değil veren kazançlıdır.
Bugün böyle düşünenlere saf hatta enayi diyorlar. Fakat ne derse desinler, Hayattaki en büyük felsefemiz son kalan insan nesli için: bize yakın ve uzak bütün insanlara yardım etmek ve bütün insanların iyiliğine çalışmaktır..
Ömrünün yarısını insan olmak için, diğer yarısını da insan kalmak için savaşarak harcayanlar;
Sevgi dolu ,güler yüzlü insanlara denk gelesiniz
