Günün ilk ışıkları henüz doğmamışken, sabah namazı öncesi bir balıkçı deniz kenarında otururken, yerde içi taş dolu bir torba bulur.
Ne olduğunu bilmeden eline bir taş alır ve denize fırlatır. Taşın suya düşerken çıkardığı sesi beğenir. Ardından bir taş daha… Derken tüm taşları teker teker denize atar.
Güneş doğar, karanlık yerini aydınlığa bırakır. Balıkçı torbada kalan son taşı eline alırken gözlerine inanamaz.
Güneşin ışığıyla birlikte gerçeği fark eder: Denize attığı sıradan sandığı taşlar aslında elmasmış!
Kalbi sızlar, içini büyük bir pişmanlık kaplar. Şaşkınlıkla ellerine bakar
“Ey ahmak herif,” der kendi kendine,
“Eğer bu taşların elmas olduğunu bilseydim, onları sırf hoşuma giden bir ses için denize atar mıydım?”
Ama artık çok geçtir. Geriye yalnızca bir elmas kalmıştır…
………………………………
Bu kıssa, yalnızca bir hikâye değil, hayatımızın ta kendisidir:
• Balıkçı sensin.
• Denize fırlattığın taşlar, ömrünün geçip giden yıllarıdır.
• Taşın suya çarptığında çıkardığı ses, dünya hayatının cazibesi, geçici zevkleridir.
• Gecenin karanlığı gafletin, nefsin uykusudur.
• Güneşin doğuşu ise ölümün ta kendisidir; artık dönüş yoktur.
İnsan çoğu zaman kıymeti, ancak onu kaybettiğinde anlar.
Gençliğin, sağlığın, zamanın, huzurun değeri; elimizden kayıp gittiğinde idrak edilir.
Tıpkı denize atılan elmaslar gibi… Bir daha geri dönmeyen fırsatlar gibi…
Unutmayalım:
Ömür, bir daha asla geri gelmeyecek kadar değerlidir. Rabbim, geç olmadan uyanmayı ve hakikati görmeyi hepimize nasip etsin…18.04.2025
:::::HAYIRLI CUMALAR::::
:::::::ŞEVKET DEMİR::::::
